ಅಪ್ಪ

ಅಪ್ಪ ಕೆಲವರಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೊ, ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲೊ ಮತ್ತು ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೊ ಅಥವ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮ ಬಹಳ ನೆಚ್ಚಿನ ನಂಬಲರ್ಹ ಗೆಳೆಯನಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮುದ್ದು, ಲಾಲನೆಯಿಂದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಪ್ಪ ತಂದೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು, ನಾವು ಸೈನಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಹಾಗು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬ ಶಿಸ್ತಿನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯಿದ್ದಂತೆ ಹಲವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಬಾಲ್ಯದ ಚಿತ್ರ. ಆಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುಗೆ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಆಗೊಲ್ಲ.

ಆದರೆ ನಾವು ಪಕ್ವವಾದಂತೆ ಅಪ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಆಗುತ್ತಾನೆ, ನಮಗೆ ನಿಲುಕದಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪ ನಮಗೆ ಅರಿಯದಾ ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.ಅಮ್ಮ ನಮಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಹಾಗು ಒಂಚೂರು ಬದಲಾವಣೆಯಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಸಮೀಪವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನಾವು ಬಿದ್ದಾಗ, ಸೋತಾಗ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮುಖ್ಯ ಘಟ್ಟದ ಪ್ರತಿಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗಲೂ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮ ನೆರಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ನಮ್ಮ ದುಖ ದುಮ್ಮಾನಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವ ನವಾಗುತ್ತಾನೆ ಹಾಗು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷಗಳಿಗೆ ನಮಗಿಂತ ಸಂತೋಷ ಪಡುವ ಸಡಗರವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾವಣೆ ಹೊಂದುವ ಅಪ್ಪ ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾವಣೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ ಅದೇನಂದರೆ ತನ್ನ ನೋವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ನೋವು ಮಕ್ಕಳ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕುಗ್ಗಿಸುವುದೋ ಎಂಬ ಭಯ ಹಾಗು ಅದಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಬ್ಬ ಸಾಹಸಿ ಎಂಬ ಅವನ ಧೃಡವಾದ ನಿಲುವು.

ಹೌದು ಅಪ್ಪ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ವ ಹಿಮಾಲಯವಿದ್ದಂತೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ನಿಲುಕದ  ಧೃವತಾರೆಯಿದ್ದಂತೆ.
© ಮಹೇಶ್ ಕಶ್ಯಪ್